Net als in de film

‘Het was mijn meest intense jaar tot nu toe’. Jos vertelt me in geuren en kleuren over zijn 2017. Als ik mijn ogen dichtdoe zie ik zijn belevenissen als een film aan me voorbij trekken.

Een film kent vaak meerdere verhaallijnen. De eerste lijn in dit verhaal gaat over een zakelijk besluit. Jos kreeg samen met zijn drie partners een tollend bedrijf in handen en stond voor de keuze: ervoor vechten of loslaten. Het bedrijf was in financieel zwaar weer en in juridische strijd, en het zou hard werken en flink strijden worden om het op de rit te krijgen. Naast het bedrijf lagen er tal van andere kansen op hem te wachten, andere wegen om in te slaan, met veel minder hobbels op de weg. Toch koos Jos ervoor om verantwoordelijkheid te nemen en 100% voor het bedrijf te gaan.

Voor een doorgewinterde conflictvermijder was het nogal wat om verwikkeld te raken in een traject vol rechtszaken. ´Iedere advocatenbrief en elke stap die we moesten zetten voelde eng eng eng´ zegt Jos. Als hij dit vertelt voel ik volledig met hem mee in zijn angst, maar ook in zijn trots. Trots dat hij de beslissing heeft genomen, zich verbonden heeft en het is aangegaan. Hoe spannend het ook allemaal was, uiteindelijk heeft het hem rust gebracht. Hij leerde dat denken in vrede niet áltijd de oplossing is. Als je iets belangrijk vindt moet je daar voor gaan staan, ook als het strijd oplevert. En dat overleef je dan ook wel weer, daar mag je op vertrouwen.

Zijn bedrijf greep hij met beide handen aan, zijn relatie liet hij los. Een relatie waar eigenlijk niets mis mee was, die zelfs heel goed liep. Ze hadden net een huis gekocht, het was harstikke leuk, ze hadden vast nog lang en gelukkig kunnen leven, maar toch. Jos voelde iets kriebelen, een diep gevoel dat hem vertelde dat hij een ander pad moest bewandelen om zijn potentieel volledig te kunnen benutten. Jos kijkt trots terug op het besluit en op de liefdevolle break-up. Gelukkig hoeft niet alles een strijd te zijn.

Zijn keuze pakte goed uit. De liefdeslijn in het verhaal kreeg als snel een vervolg. Dat vervolg laat zien dat ogenschijnlijk kleine beslissingen die in een split second worden genomen, grote gevolgen kunnen hebben. Op vakantie in Turkije, passeerde Jos een meisje dat dezelfde wandelroute als hij liep. In eerste instantie liep hij door, maar na een paar minuten besloot hij om te keren en haar te zoeken. Hij vond haar. Ze bleek uit Londen te komen. Niet ideaal, zo’n lange afstandsrelatie, maar ze gingen het aan en het ging goed: later dit jaar verhuist Jos naar alle waarschijnlijkheid naar Londen om samen te gaan wonen. Ook dat vind hij supereng, maar het voelt goed dat hij dit besluit heeft genomen.

Jos kijkt terug op een heftig jaar, maar hij had het voor geen goud willen missen. Het heeft hem veel opgeleverd. En dat is de reden waarom hij best wel weer zo’n jaar wil, een jaar vol avontuur, waarin hij eigendom neemt over zijn leven en wat daarin gebeurt, zelf de beslissingen neemt. Ook al is dat nog zo eng. ‘Ik heb geleerd dat het niet uitmaakt wat je kiest, als je maar kiest’.

Jos is de held in de film van zijn eigen leven. Ik ben nu al benieuwd hoe het verhaal verder gaat!