Head first

Bij CROOS, in haar gezellige wijkie in Rotterdam, blikken Merel en ik terug op haar 2018. Én op 2017, want die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ze worden gekenmerkt door avontuur, groot avontuur, waar Merel zich steeds opnieuw weer in stort. Head first.

Zo kom je nog eens ergens
Het grote avontuur begint in 2017, wanneer Merel haar bachelor Pedagogische Wetenschappen haalt. Hoewel ze de prijs voor beste scriptie ontvangt, besluit ze de studie te laten voor wat ‘ie is en het gebaande pad te verlaten. Ze duikt het oerwoud aan mogelijkheden in. Er is maar één ding zeker en dat is dat haar camera met haar meegaat. Want dat is het doel: haar creativiteit weer omarmen en kijken waar die haar brengt.

“Ik denk zelf altijd dat ik alles spannend vind, maar als ik er zo over nadenk, stort ik me overal wel gewoon in.”

Er volgt een hele reeks aan sollicitaties en baantjes, van werken in een bioscoop tot aan productieassistent, met de looptijd van een paar maanden tot een paar dagen. Een vacature waar Merel extra hard haar best voor doet is die op de beeldredactie van de Volkskrant. Fotografie is haar ding en dit lijkt haar droombaan. Ze heeft geen van de vereiste ervaring, ‘maar ik ga toch solliciteren’, denkt Merel en duikt er, head first, in. Ze schrijft niet zomaar een sollicitatiebrief, maar maakt een presentatie in Prezi. Er volgt een afwijzing voor de baan, maar wel een uitnodiging voor een gesprek en even later loopt ze stage op de redactie van de krant. De functie is by far niet creatief genoeg en zo’n redactie absoluut niet haar omgeving, maar zoals ze zelf zegt: “die droom is ook weer doorgeprikt, dat is afgestreept”. Het is ook belangrijk om te weten wat je niet wil.

Kan niet misgaan
In de grote ontdekkingstocht solliciteert Merel ook naar de functie van stewardess bij KLM. Dat wordt ‘m niet, maar ze gaat wel op reis. Onder andere naar Roemenië, waar het af en toe moeilijk communiceren is met de lokale bevolking, maar waar ze de mooiste ontmoetingen heeft. Onder andere met een bijenhouder die haar met een grote lach zomaar een appel aanbiedt. Een moment waar Merel met een grote glimlach op terugkijkt.

Wanneer ze over mensen praat, straalt ze. Merel HOUDT van mensen. Tijdens haar studie leerde ze dat er verschillende manieren zijn om naar de mensen (en de wereld) te kijken. Daarin mag je zelf kiezen. Merel kiest ervoor om uit te gaan van het goede. Dat is ook waar haar durf om alles ‘gewoon’ aan te gaan vandaan komt.

“Hoe kun je op je bek gaan als je met mensen bezig bent? Als je vanuit een oprechte intentie iemand aanspreekt, dan voelt diegene dat echt wel.”

Verhalen, verhalen, verhalen
Met die oprechte intentie start Merel een fotografieproject. Ze vraagt zich af: waar zijn mensen echt zichzelf? In hun eigen huis. En hoe kom je dan achter de voordeur terecht? Merel wendde haar creativiteit aan en bedacht een project om verhalen van mensen uit haar buurt en stad te kunnen horen. Ze zette een oproepje op een facebookpagina met de vraag: wie heeft er twee (of meer) dezelfde huisdieren en wil daar een mooie foto van? De reacties stroomden binnen en voordat Merel het wist kwam ze bij de meest uiteenlopende mensen thuis, zag de meest bijzondere dieren (en baasjes) en hoorde de mooiste, grappigste en ontroerendste verhalen. Die verhalen, hoe fascinerend ook, houdt Merel voor zichzelf,  “want dat is iets tussen mij en die mensen”. Privacy en vertrouwen, niks te gek vinden en mensen in hun waarde laten, dat is Merel.

Een beetje structuur
Haar fotoprojecten gaan haar goed af en Merel houdt van de vrijheid die ze heeft als ze helemaal alleen aan een project werkt. Toch merkt ze dat het ook wel lekker is om wat structuur van buitenaf te hebben. Als ze op facebook een oproep tegenkomt voor een masterclass in het kader van Breda Photo, besluit ze dan ook, head first, te reageren. Ze wordt toegelaten en werkt een half jaar aan een project binnen een groep fotografen.

Haar project gaat over bijensterfte (de bijenhouder in Roemenië moest eens weten). Door de opzet van de masterclass wordt ze uitgedaagd in dit project verder te kijken en te denken dan ze gewend is in haar fotografieprojecten. Verder kijken en goed nadenken kan ze als geen ander, die scriptie scoorde niet voor niks zo goed. En zo kreeg haar wetenschappelijke kant langzaamaan weer de ruimte.

Hoe zit het nou allemaal? Wie zegt wat? Wat is waar? Merel ontdekt dat het verhaal rondom bijensterfte groot is, te groot. Ze interviewt en fotografeert allerlei mensen en in elk verhaal zit een kern van waarheid. Ze verliest zichzelf er in, het bos verdwijnt tussen de bomen. Ze besluit terug te gaan naar de kern en zoomt in op waar het allemaal over gaat: de bij.

Van Breda Photo leert Merel grondiger te werk te gaan, andere keuzes te maken en ook om nieuw werk te maken. “Lichte pressure van buitenaf is eigenlijk best fijn”.

Terug op het gebaande pad?
Breda Photo heeft haar vuur voor de wetenschap weer doen oplaaien en Merel besluit dan ook zeer impulsief om, vlak voordat het nieuwe collegejaar begint, alsnog de master Pedagogische Wetenschappen te gaan volgen.

Ze duikt er in, head first, en daar zit ze nu: terug in de schoolbanken. Het eerste blok haalt ze met de hakken over de sloot, maar ze leert meer dan ooit! Ze gaat er volledig in op en gaat naast de verplichte wetenschappelijk kost op zoek naar de menskant, verhalen in de echte wereld. Ze kijkt documentaires en leest artikelen die niet opgelegd worden door de universiteit, maar door haar eigen interesse.

Merel studeert op haar eigen manier, voor zichzelf. Twee jaar van het gebaande pad af heeft haar geleerd wat ze interessant vindt en dat ze die interesse achterna mag gaan. Terug op het gebaande pad oefent ze daarmee. Haar uitdaging ligt in het samenbrengen van wetenschap, creativiteit, verhalen, grondigheid en reflectie, tempo, vrijheid en structuur.

2019
Die uitdaging gaat ze in 2019 aan in haar afstudeeropdracht die start in februari. Dan gaat ze onderzoek doen naar het gebruik van een rekenmethode onder kinderen uit de achterstandswijk Pendrecht, in Rotterdam. Binnen deze wetenschappelijke opdracht komt ze veel met mensen in contact. Ze is benieuwd naar hun verhalen. En wil ook haar creativiteit koppelen aan deze opdracht voor de universiteit. Ze breidt ‘m uit met fotografie. Hoe precies weet ze nog niet, maar er komt beeld bij. En duurt het langer, geen probleem.

Om haar creativiteit niet uit het oog te verliezen, ziet Merel al een hulplijn in het verschiet: de Meesterklas van de Zilveren Camera. Daar wil ze heel graag aan meedoen.

De balans tussen school en de rest is belangrijk. Ze snapt nu beter hoe die balans werkt, dat er niet continu overal druk op kan liggen. Het is ook weleens goed om gewoon te chillen.

“Achterover zitten mag, het is nodig om te blijven gaan”.

Merel is trots op zichzelf. Waar ze eerst nog dacht dat ze maar wat aangerommeld had in die twee jaar, ziet ze nu dat het overal induiken en het vele uitproberen haar ontzettend veel gebracht heeft. Met iedere keer dat ze zich ergens, head first, instortte, zette ze weer een stapje in de juiste richting.

Welke richting het ook wordt en welke mijlpalen daar ook aan vast hangen, ik hoop voor Merel dat iedereen erbij is. Net zoals tijdens de opening van de Breda Photo expositie. Alle mensen die belangrijk voor haar zijn geweest in haar ontwikkeling als fotograaf en als mens waren er. “Alles kwam samen. De mooiste dag van m’n leven!”.

Lieve, warme, vrolijke, slimme, creatieve, zelfbewuste Merel, dat er nog maar veel mooiste dagen van je leven op je pad mogen komen!